Η περίφημη πλατεία Αριστοτέλους και η συνεχόμενη της οδός Αριστοτέλους, πήραν τη σημερινή τους μορφή μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1917 κατά την οποία καταστράφηκε σημαντικό τμήμα του ιστορικού κέντρου της πόλης. Τότε σχεδιάστηκε η νέα Θεσσαλονίκη με βάση σχέδιο που εκπόνησε ο Γάλλος αρχιτέκτονας Ερνέστ Εμπράρ. Η Πλατεία που φέρει τιμητικά το όνομα του μεγάλου φιλοσόφου και δασκάλου του Μεγάλου Αλεξάνδρου Αριστοτέλη, συνδυάζει στοιχεία από τη βυζαντινή και τη δυτική αρχιτεκτονική, με στοές κιονοστοιχίες, καμάρες, εξώστες, που θυμίζουν τη Βυζαντινή Θεσσαλονίκη και δίνουν το δικό τους χρώμα στη σύγχρονη πόλη. Είναι μια από τις πιο διάσημες πλατείες των Βαλκανίων και αποτελεί σημαντικό μέρος της ζωής στη Θεσσαλονίκη με μερικά από τα πιο όμορφα κτίρια και αξιοθέατα της πόλης. Με πολλές και εξαιρετικές επιλογές καταστημάτων, όπως καφέ, ζαχαροπλαστεία, εστιατόρια - ταβέρνες με υπαίθρια τραπέζια στα πεζοδρόμια της πλατείας, προσφέρει όχι μόνο τέρψη και αναψυχή αλλά επιπλέον και υπέροχη θέα προς τη θάλασσα. Δύο εμβληματικά κτίρια περιβάλλουν σε ημικύκλιο την πλατεία, το ξενοδοχείο «Electra Palace Hotel» και το «Ολύμπιον» πολιτιστικό κέντρο, με κινηματοθέατρο και αίθουσες εκδηλώσεων.

Πλάτεια Αριστοτέλους, 54624 Θεσσαλονίκη

Ο Λευκός Πύργος, το μνημείο - σύμβολο της Θεσσαλονίκης, που σήμερα υψώνεται μοναχικός στην παραλία της πόλης, στο παρελθόν αποτελούσε το νοτιοανατολικό πύργο της οχύρωσής της. Πρόκειται για το πιο γνωστό κάστρο της Ελλάδας και το σύμβολο της Θεσσαλονίκης. Στη μακρά ιστορία του, ο πύργος έχει αλλάξει κατά καιρούς ονόματα και χρήσεις. Στην αρχή ονομαζόταν Πύργος του Λέοντος, όπως αναφέρει τουρκική επιγραφή του 1535-1536, η οποία υπήρχε στην είσοδό του εξωτερικού περιβόλου (τώρα κατεδαφισμένος). Τον 18ο αιώνα αναφέρεται ως ''Φρούριο της Καλαμαριάς'', ενώ το 19ο αιώνα ως ''Πύργος των Γενιτσάρων'' και ''Πύργος του Αίματος''. Τα δύο τελευταία ονόματα οφείλονται στο γεγονός ότι ήταν φυλακή βαρυποινιτών και η όψη του βαφόταν με αίμα από τις συχνές εκτελέσεις των φυλακισμένων από τους Γενίτσαρους. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή - και μάλλον πιο σωστή - "Πύργος των Αίματος" ονομάστηκε για τις σφαγές των ίδιων των Γενιτσάρων εκεί. Τελικά στις 16 Ιουνίου 1826 ο Μαχμούντ ο Β’ διατάζει την κατάργηση του τάγματος και με επίκεντρο την Θεσσαλονίκη οργανώνεται η εξόντωση τους σε όλη την Αυτοκρατορία. Περίπου 3.000 επιβιώνουν και συλλαμβάνονται μετά από σκληρές μάχες με τον οθωμανικό στρατό και μεταφέρονται στον Πύργο όπου και εκτελούνται μαζικά. Τότε είναι που ο Λευκός Πύργος αποκτά το όνομα «Kanli Kule» (Πύργος του Αίματος), που αντικατέστησε την ονομασία "Πύργος των Γενιτσάρων". Η μετέπειτα χρήση του ως φυλακή και τόπος εκτελέσεων που κοινοποιούνταν με έναν κανονιοβολισμό, βοήθησαν στο να διατηρηθεί το κακόηχο αυτό όνομα. Σύμφωνα πάντως με νεότερα στοιχεία το "Λευκός Πύργος" προέκυψε ως εξής: Το 1883 ο Σουλτάνος Αβδ-ουλ-Χαμίτ Β’ έτυχε να διαβάσει κάποια έγγραφα από τη Θεσσαλονίκη όπου συνάντησε την ονομασία "Πύργος του Αίματος", και έγινε "Τούρκος". Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Sir John Blunt, του πάντα καλά πληροφορημένου Βρετανού Γενικού Προξένου στη Θεσσαλονίκη, ο Σουλτάνος τηλεγράφησε αμέσως στον Νομάρχη (Βαλή) Γκαλίμπ πασά, διατάζοντάς τον να ονομάζει στο εξής τον πύργο "Λευκό" (Ak-koule) και να απαγορεύσει -με την απειλή μάλιστα ποινής- την παλαιότερη δυσφημιστική ονομασία. Σύμφωνα με την εντολή, ο Πύργος ασπρίστηκε και μέσα σε ένα χρόνο, όπως γράφει ο Blunt, δηλαδή εντός του 1884, η νέα ονομασία είχε επικρατήσει πλήρως. Δεν αποκλείεται πάντως, ο Γκαλίμπ, γνωστός για τις εξωραϊστικές του πρωτοβουλίες, να διέδωσε σκόπιμα την ανάμιξη του Σουλτάνου, για να φέρει γρηγορότερα αποτελέσματα. Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης χτίστηκε πιθανότατα τον 15ου αιώνα. Σήμερα θεωρείται το βασικό μνημείο της Θεσσαλονίκης και είναι ό,τι έχει σωθεί από την κατεδαφισμένη οθωμανική οχύρωση της πόλης. Σύμφωνα με περιγραφές περιηγητών και παλαιές απεικονίσεις της πόλης, το θαλάσσιο τμήμα του τείχους, που κατεδαφίστηκε το 1867, είχε τρεις πύργους, από τους οποίους ο ανατολικός ήταν ο Λευκός Πύργος, κτισμένος ακριβώς στο σημείο όπου συναντιόταν το ανατολικό με το θαλάσσιο τείχος. Αντικατέστησε έναν παλαιότερο βυζαντινό πύργο, ο οποίος αναφέρεται από το μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ευστάθιο, στην περιγραφή της πολιορκίας της πόλης από της Νορμανδούς το 1185. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το 1912, ο πύργος περιήλθε στο ελληνικό δημόσιο και είχε κατά καιρούς διάφορες χρήσεις. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στέγαζε το κέντρο διαβιβάσεων των Συμμάχων, ενώ το 1916 ένας του όροφος χρησιμοποιήθηκε για τη φύλαξη αρχαιοτήτων που προέρχονταν από τις αρχαιολογικές δραστηριότητες των βρετανικών δυνάμεων στη ζώνη ευθύνης τους. Σε μικρή απόσταση από τον Λευκό Πύργο βρίσκονται τα δύο σημαντικότερα μουσεία της Θεσσαλονίκης το Αρχαιολογικό και το μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού. Ενώ σε απόσταση μόλις 400 μέτρων θα συναντήσετε το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του μεγάλου στρατηλάτη. Απέναντι του δεσπόζει το κτίριο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στην οδό Νικόλαου Γερμανού 1, συναντάμε τον Ανδριάντα του Φιλίππου Β’, βασιλιά της Μακεδονίας, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο πύργος είναι κυλινδρικός με ύψος 33,90 μ. και διάμετρο 22,70 μ. Έχει ισόγειο και έξι ορόφους, που επικοινωνούν με εσωτερικό κλιμακοστάσιο μήκους 120 μ., το οποίο ελίσσεται κοχλιωτά σε επαφή με τον εξωτερικό τοίχο, αφήνοντας στο κέντρο έναν κυκλικό πυρήνα διαμέτρου 8,50 μ. Έτσι, σε κάθε όροφο σχηματίζεται μια κεντρική κυκλική αίθουσα, με την οποία επικοινωνούν μικρότερα τετράπλευρα δωμάτια, ανοιγμένα στο πάχος του εξωτερικού τοίχου. Ο τελευταίος όροφος έχει μόνο την κεντρική αίθουσα και έξω από αυτήν δημιουργείται δώμα, που προσφέρει εξαιρετική θέα του γύρω τοπίου της πόλης και της θάλασσας. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο ιστορίας της Θεσσαλονίκης και στεγάζει τη νέα μόνιμη έκθεση που αφορά τη Θεσσαλονίκη από την εποχή της ίδρυσής της το 316 π.Χ. μέχρι τις μέρες μας. Η έκθεση παρουσιάζει με συνοπτικό τρόπο όψεις της ιστορίας της πόλης, που τη διακρίνει η μακραίωνη, αδιάσπαστη ιστορική παρουσία της.

Διεύθυνση: Λεωφόρος Νίκης, 54640 Θεσσαλονίκη

Επικοινωνία: +30 2310 267832

Ιστοσελίδα: lpth.gr

Η φημισμένη πλατεία Ναυαρίνου με τα αρχαία μνημεία, τα καφέ, τα εστιατόρια, το πάρκο και την πολύβουη «περαντζάδα» της Δημητρίου Γούναρη, αποτελεί την περισσότερο πολυσυλλεκτική πλατεία της πόλης! Φοιτητές, νέοι αλλά και εκφραστικοί άνθρωποι όλων των ηλικιών, μεταφέρουν ζωντάνια και μία εναλλακτική προσέγγιση σε αυτόν τον χώρο που είναι σημείο αναφοράς για την πόλη και που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε. Από χωροταξικής άποψης η πλατεία βρίσκεται δίπλα στο ανάκτορο του Γαλερίου και κοντά στον ιππόδρομο, δύο μνημεία από τα οποία σώζονται ελάχιστα τμήματα αφού η οικοδομική δραστηριότητα των δεκαετιών του 50 και του 60 κατέστρεψαν αδικαιολόγητα μεγάλα κομμάτια αυτής της αρχαίας κληρονομιάς. Η Πλατεία Ναυαρίνου, δίπλα στο Οκτάγωνο, με το χαρακτηριστικό σιντριβάνι είναι περιτριγυρισμένη από καφέ και ταβέρνες, ενώ ο πεζόδρομος της Δημητρίου Γούναρη από την Καμάρα προς την Τσιμισκή, είναι η αγαπημένη βόλτα των φοιτητών της Θεσσαλονίκης. Εκτός από τον απολαυστικό περίπατο θα σας προτείναμε να δοκιμάστε τις κρέπες της πλατείας που έχουν τη φήμη σαν τις καλύτερες της Θεσσαλονίκης.

Διεύθυνση: Πλατεία Ναυαρίνου, 54622 Θεσσαλονίκη

Από το Δεκέμβριο του 2013 που παραδόθηκε στους κατοίκους της πόλης, η ανανεωμένη Νέα Παραλία έχει γίνει σημείο αναφοράς για τη Θεσσαλονίκη, προσελκύοντας αμέτρητους ξένους και εγχώριους επισκέπτες, και αποσπώντας διεθνείς διακρίσεις. Βασισμένη σε σχέδια των αρχιτεκτόνων Πρόδρομου Νικηφορίδη και Μπερνάρ Κουόμο, η Νέα Παραλία αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα έργα ανάπλασης που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε ποτέ στην πόλη, καλύπτοντας έναν χώρο 50.800 τ.μ. με 1.100 δέντρα, εκτάσεις πρασίνου και νερού. Είναι ένας από τους ομορφότερους νέους δημόσιους χώρους της Ελλάδας που συνδυάζει όλα τα φυσικά στοιχεία και είναι ο κορυφαίος σε προτίμηση για βόλτες στην πόλη, ενώ έχει λάβει δώδεκα βραβεία, μεταξύ των οποίων και ορισμένες πολύ σημαντικές διεθνείς διακρίσεις. Πάρκα, ποδηλατόδρομοι, γήπεδα, παιδότοποι, αναψυκτήρια, υπαίθριο αμφιθέατρο εκδηλώσεων και πολλά άλλα, συνθέτουν ένα σκηνικό που δημιουργεί μοναδικές στιγµές ξεγνοιασιάς και χαλάρωσης, μια ξεχωριστή εμπειρία τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες της πόλης.

Διεύθυνση: Λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου, 54645 Θεσσαλονίκη

Η περιοχή της Άνω Πόλης Θεσσαλονίκης διασώζει σημαντικά στοιχεία από τον ιστορικό χαρακτήρα της πόλης και μας μεταφέρει στην ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής. Ένα μαγευτικό μίγμα λιθόστρωτων σοκακιών, παραδοσιακών σπιτιών και εντυπωσιακών μνημείων της Βυζαντινής Εποχής, καθιστούν την Άνω Πόλη ως την η πιο συνεκτική και πολύχρωμη γειτονιά της Θεσσαλονίκης. Εδώ η ατμόσφαιρα άλλων εποχών, φέρνει την αύρα και μηνύματα από χρόνους παλιούς και ένδοξους. Η περιοχή της Άνω Πόλης ουσιαστικά οριοθετείτε από τη βόρεια πλευρά της οδού Αγίου Δημητρίου φτάνοντας βόρεια ως τα τείχη της Ακρόπολης και δυτικά και ανατολικά ως τα αντίστοιχα Βυζαντινά Τείχη, που σώζονται σχεδόν ολόκληρα στην περιοχή. Οι εξαιρετικές κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν (μικροκλίμα) και η υπέροχη θέα που προσφέρει ο τόπος, καθιστούν την Άνω Πόλη ως την αγαπημένη περιοχή των επισκεπτών της Συμβασιλεύουσας Θεσσαλονίκης. Στην περιοχή αυτή περιλαμβάνονται σημαντικά μνημεία Παγκόσμια Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Θεσσαλονίκης όπως: τα Τείχη με την Ακρόπολη και το Επταπύργιο, ο ναός του Οσίου Δαβίδ (Μονή Λατόμου), ο ναός του Αγίου Νικολάου Ορφανού, ο ναός των Ταξιαρχών, η Μονή Βλατάδων, ο ναός της Αγίας Αικατερίνης, ο ναός του Προφήτη Ηλία και το Βυζαντινό Λουτρό της πλατείας Κρίσπου. Πέρα όμως από τα μνημεία αυτά, στην περιοχή της Άνω Πόλης διασώζεται σε πολλά τμήματα ο παλιός (παραδοσιακός) πολεοδομικός ιστός της πόλης με τους στενούς λιθόστρωτους δρόμους, τα αδιέξοδα, τα μικρά ξέφωτα και τις πλατείες και προπαντός με τα μοναδικά σε λιτότητα, λειτουργικότητα και κομψότητα κτίματα της Λαϊκής Μακεδονίτικης Αρχιτεκτονικής. Τα κτίσματα αυτά, που κύρια συναντώνται στις περιοχές γύρω από τους ναούς των Ταξιαρχών, Οσίου Δαβίδ, Μονής Βλατάδων, στο Τσινάρι και στους δρόμους Δημ. Πολιορκητή, Αλεξ. Παπαδοπούλου, Θεοφίλου, Αντιόχου, Αμφιτρύωνα, Ηροδότου, Τσαμαδού και Σαχτούρη, δεν έχουν να επιδείξουν τίποτα το πομπώδες και το πολυτελές. Φτιαγμένα με φτωχά και ευτελή υλικά, επιβάλλονται με τη μορφή τους και τη λειτουργική (εσωτερική και εξωτερική) δομή τους. Τυπικό γνώρισμά τους η καθαρή αρχιτεκτονική τους διαρρύθμιση με πολλά στοιχεία κληροδοτημένα και από αυτήν ακόμα την αρχαία ελληνική και βυζαντινή παράδοση, οι αρχιτεκτονικές "προεξοχές" (σαχνισιά, το "ηλιακό" των βυζαντινών) και οι στεγασμένοι εξώστες ("χαγιάτια"), που αποτελούν χαρακτηριστικό στοιχείο της Ελληνικής Λαϊκής Μακεδονίτικης Αρχιτεκτονικής. Το Τσινάρι, με τους ήσυχους λιθόστρωτους δρόμους και τις γοητευτικές ταβέρνες, είναι σαν ένα παραδοσιακό χωριό ακριβώς στην πόλη. Αυτό είναι ένα ευχάριστο μέρος για να ξεκουραστείτε αφού δείτε κάποια από τα πολλά αξιοθέατα που προσφέρει η Άνω πόλη. Αν ξεκινήσετε το ταξίδι σας από τον Πύργο του Τριγωνίου, που είναι η που είναι το μπαλκόνι της πόλης, θα διαπιστώσετε γιατί η Άνω Πόλη ήταν η αγαπημένη γειτονιά της πόλης εδώ και αιώνες. Το δάσος στα αριστερά σας και όλος ο κόλπος του Θερμαϊκού είναι απλωμένος κάτω από σας. Ακριβώς απέναντι η θάλασσα και οι μαγευτικές κορυφές του Όλυμπου χαρίζουν την αίσθηση πως βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση. Η καλύτερη ώρα για να βρεθείτε εδώ είναι το απόγευμα. Μάλιστα λέγεται πως αν ο Θεός δεν αγαπούσε αυτή την πόλη δεν θα της χάριζε ένα τόσο μαγευτικό ηλιοβασίλεμα! Η επόμενη στάση είναι το Επταπύργιο. Ένα πραγματικά εντυπωσιακό κτίριο γνωστό και από τις δεκάδες ρεμπέτικα τραγούδια που γράφτηκαν για την ιστορία του, ήταν ένα φρούριο της πόλης από τους πρώτους αιώνες μ.Χ., ενώ μέχρι το 1989 λειτουργούσε ως φυλακή, αποτελώντας για πολλά χρόνια σύμβολο φόβου για την πόλη, λόγω του βίαιες συνθήκες που επικρατούσαν εκεί. Το 1989 η φυλακή μεταφέρθηκε αλλού και το Επταπύργιο, χαρακτηρίστηκε από την UNESCO ως μέρος της παγκόσμιας κληρονομιάς. Λίγο πιο ψηλά, στα Χίλια Δέντρα, στον διάσημο Κεδρινό λόφο συναντάμε τον Ζωολογικό Κήπο της πόλης. Σε κοντινή απόσταση στην περιοχή του Αγίου Παύλου κυριαρχεί η μεγαλοπρεπής εκκλησία αφιερωμένη στον Απόστολο των Εθνών, λίγο πάνω από το Αγίασμα του Αποστόλου Παύλου, καθώς η περιοχή συνδέεται με το πέρασμα του από τη Θεσσαλονίκη το 50 μ.Χ. Πολύ κοντά βρίσκονται οι "Κήποι του Πασά", το όμορφο πάρκο που βλέπει στους ανατολικούς τοίχους, το οποίο θα σας ανταμείψει με δροσερές στιγμές σε συνδυασμό με την υπέροχη θέα της πόλης και της θάλασσας. Η Άνω Πόλη είναι η περιοχή της Θεσσαλονίκης με τα περισσότερα καλά κρυμμένα μυστικά και σας προσκαλεί να τα ανακαλύψετε.

Διεύθυνση: Άνω Πόλη, 54633 Θεσσαλονίκη

Η περιοχή πήρε το όνομα Λαδάδικα από τα ισόγεια μαγαζιά και τις αποθήκες όπου φύλαγαν τα λάδια και άλλα προϊόντα. Περιδιαβαίνοντας στα πλακόστρωτα δρομάκια, πλάι στα διατηρητέα κτίρια με τις χρωματιστές προσόψεις, η αίσθηση του χρόνου χάνεται. Εικόνες από την παλιά αγορά της Θεσσαλονίκης ξετυλίγονται με μια βόλτα στα παραδοσιακά Λαδάδικα. Σήμερα αποτελούν ένα από το πιο ζωντανά και διάσημα σταυροδρόμια της πόλης! Φημισμένα εστιατόρια, γραφικές ταβέρνες, πολύχρωμα καφέ και μπαράκια συνυπάρχουν αρμονικά στα πλακόστρωτα στενάκια. Διατηρητέα κτίρια με μεγάλα παράθυρα γεμάτα κόσμο, γέλια, φώτα και χρώματα συνθέτουν ένα μοναδικό κάδρο και τα Λαδάδικα του σήμερα, σας προσκαλούν να γνωρίσετε τη φήμη τους και να απολαύσετε τη μοναδικότητα τους.

Η σχετικά πρόσφατη ανάπλαση της πλατείας Εμπορίου και η πεζοδρόμηση των δρόμων, έπαιξε το ρόλο της προκειμένου να επανέλθει η αίγλη σε μια ιστορική περιοχή του κέντρου, με πολυάριθμα νεοκλασικά κτίσματα, τα οποία ανακαινίστηκαν και φιλοξενούν πανέμορφους χώρους για καφέ, φαγητό, πότο αλλά και μερικά εξαιρετικά ξενοδοχεία. Η περιοχή ανάµεσα στην οδό Βαλαωρίτου και τα Λαδάδικα, βόρεια της οδού Πολυτεχνείου, είναι περισσότερο γνωστή ως Άνω Λαδάδικα. Η ατμοσφαιρική αυτή γειτονιά του κέντρου, συγκεντρώνει σήμερα το ενδιαφέρον των «απαιτητικών» κατοίκων και των επισκεπτών της πόλης και αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς για την Θεσσαλονίκη. Τα αρώματα των μπαχαρικών από τα καταστήματα που υπάρχουν εδώ και δεκαετίες στην περιοχή, παντρεύονται με τις μυρωδιές των καλομαγειρεμένων φαγητών και με τις νότες των φρεσκοκαβουρδισμένων κόκκων του καφέ, δημιουργώντας ένα μαγικό μυστήριο που σίγουρα δεν θέλετε να χάσετε. Ραντεβού λοιπόν στα Άνω Λαδάδικα!

Διεύθυνση: Πλατεία Εμπορίου, 54625 Θεσσαλονίκη

Τα Λουλουδάδικα είναι μία μικρή αλλά ιστορική περιοχή του κέντρου της πόλης. Περίπου στο 1950 οι ανθοπώλες της Θεσσαλονίκης ξεκίνησαν να στεγάζουν τα υπαίθρια καταστήματα τους στη συμβολή των οδών Κομνηνών, Φραγγίνη και Βασιλέως Ηρακλείου, χαρίζοντας το όνομα και τα υπέροχα χρώματα τους στην περιοχή, που έγινε ένα από τα πολυφωτογραφημένα μέρη της πόλης! Αυτή η παραδοσιακή γωνιά του κέντρου της πόλης, γεμάτη με χρώματα και αρώματα, αισθήσεις και όμορφες εικόνες, με καταστήματα τροφίμων, εστιατόρια και καφέ, αποτελούν μια ξεχωριστή εμπειρία για κάθε επισκέπτη. Εκεί θα συναντήστε το Γιαχουντί Χαμάμ καθώς και καταστήματα τροφίμων, εστιατόρια, καφέ κ.ά. Σε πολύ μικρή απόσταση συναντάμε επίσης και τη σκεπαστή Αγορά Μοδιάνο.

Διεύθυνση: Βασιλέως Ηρακλείου 26, 54624 Θεσσαλονίκη

Η πιο διάσημη κεντρική λεωφόρος της Θεσσαλονίκης, διαμορφώθηκε το 19ο αιώνα, αφού στα 1873-4 κατεδαφίστηκε το παράλιο τοίχος της πόλης. Είναι ο πιο γνωστός, πολυσύχναστος, φωτογραφισμένος, και πιο ακριβός για αγορά κατοικίας και εμπορικών ακινήτων οδικός άξονας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και ένας από τους ακριβότερους στη Νοτιοανατολική Ευρώπη! Ξεκινάει από το Λιμάνι και διασχίζοντας όλο το παραλιακό μέτωπο καταλήγει στον Λευκό Πύργο και στη Λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπου ενώνεται με τη Νέα Παραλία, δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό παραλιακό μέτωπο μήκους πέντε χιλιομέτρων και συνάμα μια μοναδική ευκαιρία χαλάρωσης, ανάσας και πλήρωσης εικόνων και συναισθημάτων, τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες της. Με πολλά μεγαλοπρεπή κτίσματα, την Πλατεία Αριστοτέλους και την απεριόριστη θέα που προσφέρει στον Θερμαϊκό Κόλπο, που φτάνει μέχρι και τον Όλυμπο, δημιουργεί τις καταλληλότερες συνθήκες, τόσο για να τραβήξετε μερικές από τις ωραιότερες φωτογραφίες σας, όσο και να απολαύσετε τον καφέ ή το φαγητό σας, στα πολυάριθμα καφέ και εστιατόρια στα οποία συχνάζουν χιλιάδες ντόπιοι και επισκέπτες καθημερινά ή να κάνετε τις αγορές σας στα εμπορικά καταστήματα με είδη ένδυσης και άλλα με τα γνωστά παραδοσιακά είδη τουρισμού και λαϊκής τέχνης.

Διεύθυνση: Λεωφόρος Νίκης, Θεσσαλονίκη

Η περίφημη Πλατεία Άθωνος είναι μια από τις παραδοσιακές γωνιές της Θεσσαλονίκης. Είναι μια μικρή αλλά πολύ ζωντανή αγορά, δημοφιλής για τα παραδοσιακά καφέ της και τις πολλές εξαιρετικές ταβέρνες και εστιατόρια που σερβίρουν παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις μαζί με γαστρονομικές προτάσεις και από άλλα μέρη του κόσμου. Παλαιότερα εδώ λειτουργούσαν μικρά μηχανουργία, παπουτσάδικα, ξυλουργεία και μικρά καφενεία. Πολλά από τα παλιά καταστήματα ανακαινίστηκαν και μετατράπηκαν σε τσιπουράδικα, εστιατόρια, εργαστήρια αγιογραφίας και ζωγραφικής, αλλά και σε καταστήματα μαναβικής, παραδοσιακών και αποικιακών προϊόντων, τροφίμων και μπαχαρικών, ενώ τα ξυλουργεία εξακολουθούν να λειτουργούν σε μια σπάνια αρμονική συνύπαρξη. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης ανάμεσα στις οδούς Αριστοτέλους και Αγίας Σοφίας. Περπατώντας στα στενά πλακόστρωτα δρομάκια που περιβάλλουν την πλατεία, το πρωί θα ανακαλύψετε πολλά μικρά παραδοσιακά καταστήματα. Το πρωί οι καρέκλες και τα καλάθια των ξυλουργείων είναι απλωμένα στο πλακόστρωτο μαζί με τα άλλα εμπορεύματα που το μεσημέρι κλειδώνονται για να δώσουν τη θέση τους στα τραπεζάκια με τα καρό τραπεζομάντηλα.

Διεύθυνση: Πλατεία Άθωνος, 54623 Θεσσαλονίκη

Το δάσος του Σέιχ Σου, γνωστό και ως Κέδρινος Λόφος, στην περιοχή του Αγίου Παύλου είναι ο κύριος πνεύμονας της πόλης. Σε απόσταση μόλις 15 λεπτών από το κέντρο της πόλης, συναντάμε υπέροχα μονοπάτια φυσικού κάλους που μας βοηθούν να χαλαρώσουμε απολαμβάνοντας ταυτόχρονα την υπέροχη θέα της πόλης, του Θερμαϊκού κόλπου και ίσως και του Ολύμπου όταν οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν. Είναι ιδανικός προορισμός για πρωινούς ή απογευματινούς περιπάτους όταν επιθυμούμε να βρεθούμε μακριά από τη φασαρία της πολύβουης πόλης. Ένα δίκτυο μονοπατιών μας προσφέρει τη δυνατότητα για περίπατο, βόλτες με ποδήλατο και πικνίκ σε ένα καταπράσινο περιβάλλον σε τόσο κοντινή απόσταση, σχεδόν μέσα σε μια μεγαλούπολη! Αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά της Θεσσαλονίκης, το οποίο προσκαλεί τους δραστήριους και απαιτητικούς επισκέπτες να το ανακαλύψουν.

Διεύθυνση: Δάσος Σέιχ Σου, 57010 Θεσσαλονίκη

Είσοδος Ελεύθερη

Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1925 ως χώρος εμπορικών εκθέσεων καιτο πρώτο εκθεσιακό γεγονός έγινε το 1926. Έκτοτε εξελίχθηκε στο σημαντικότερο οικονομικό και πολιτικό γεγονός της Ελλάδας και της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Το Διεθνές Εκθεσιακό & Συνεδριακό Κέντρο της ΔΕΘ HELEXPO βρίσκεται στην «καρδιά» της Θεσσαλονίκης, με εύκολη πρόσβαση από κάθε σημείο της πόλης και με όλα τα μέσα μεταφοράς. Με εμπορικές και καταναλωτικές εκθέσεις που πραγματοποιούνται με επιτυχία καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, σε εκθεσιακούς χώρους ευρωπαϊκών προδιαγραφών, αποτελεί τον σημαντικότερο φορέα διοργάνωσης εκθέσεων στην Ελλάδα. Εκεί που χτυπά η ιστορία της πόλης ,δίπλα στο Βυζαντινό και στο Αρχαιολογικό μουσείο, τα Διεθνή Συνεδριακά Κέντρα της ΔΕΘ HELEXPO προσελκύουν πλήθος συνεδριακών δραστηριοτήτων.

Εγνατία 154, 54636 Θεσσαλονίκη

Στο περιαστικό δάσος της Θεσσαλονίκης, στην περιοχή Χίλια Δένδρα, δίπλα ακριβώς από το περίφημο Θέατρο Δάσους, ο Ζωολογικός Κήπος της πόλης αποτελεί ένα από τα αξιοθέατα που αξίζει να επισκεφτείτε, τουλάχιστον όσοι βρεθείτε στη Νύμφη του Θερμαϊκού με τα παιδιά σας. Τα 58 στρέμματα του πάρκου έχουν διαμορφωθεί ώστε να πληρούν τις συνθήκες φυσικού περιβάλλοντος για τα ζώα που φιλοξενούν και τα οποία αντιπροσωπεύουν μέρος από την πανίδα της χώρας. Ανάμεσά τους θα παρατηρήσετε πτηνά και θηλαστικά, ελάφια, αγριογούρουνα, κατσίκια, σκίουρους, αγριοπρόβατα, πρόβατα, κουνέλια και παγόνια. Αποτελεί ένα σημαντικό χώρο αναψυχής και εκπαίδευσης καθώς τα παιδιά έρχονται σε επαφή με διάφορα ζώα και πτηνά σε ένα ευχάριστο και δροσερό περιβάλλον.

Διεύθυνση: Κέδρινος Λόφος - Χίλια Δένδρα, δίπλα στο Θέατρο Δάσους, πρόσβαση με λεωφορείο Νο 24 -Χίλια Δένδρα, Θεσσαλονίκη

Επικοινωνία: +30 2310 219980

Ξεκινώντας από το λιμάνι ή τον Λευκό Πύργο μέχρι το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, θα βρείτε 8 νέα θεματικά πάρκα κατά μήκος της προκυμαίας. Μπορείτε να ξεκινήσετε τη βόλτα σας από την προβλήτα του λιμανιού της πόλης και μέσω της Λεωφόρου Νίκης, όπου ονομάζεται και Παλιά Παραλία, να φτάσετε έως τον Λευκό Πύργο. Η θέα προς τον Θερμαϊκό Κόλπο είναι εντυπωσιακή! Σε όλη τη Λεωφόρο Νίκης θα βρείτε πολλά καφέ, μπαρ και στέκια διότι είναι σημείο συνάντησης ντόπιων και επισκεπτών. Στη διαδρομή σας θα συναντήσετε ψαράδες, καλλιτέχνες, μουσικούς, αθλητές να τρέχουν, τροχήλατα με σπόρια και μαλλί της γριάς, υπαίθρια μικρά καφέ και πολλά άλλα! Από τον Λευκό Πύργο, έως το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, ξεκινάει η ανανεωμένη και αναπλασμένη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης, μήκους 3,5 χιλιομέτρων που θα σας προσφέρει μία εναλλακτική μορφή βόλτας παρέα με τα παιδιά σας. Σε όλο το μήκος της παραλίας, στα αριστερά σας, θα συναντήσετε θεματικά πάρκα. Ο πρώτος θεματικός χώρος, είναι ο Κήπος του Αλέξανδρου. Εκεί δεσπόζει το άγαλμα του μεγάλου στρατηλάτη, και βασιλιά των Μακεδόνων, του Μ. Αλεξάνδρου, που παριστάνεται έφιππος στο αγαπημένο του άλογο, τον Βουκεφάλα. Στη συνέχεια, πριν από το ξενοδοχείο Μακεδονία Παλλάς και μπροστά στον Κήπο του Απογευματινού Ήλιου θα αντικρύσετε το ξεχωριστό έργο τέχνης, «Ομπρέλες», του γλύπτη Γιώργου Ζογκολόπουλου. Μην παραλείψετε να φωτογραφηθείτε εκεί, ειδικά κατά τη δύση του ήλιου, αποτυπώνοντας τη στιγμή αυτή ως θύμηση του ταξιδιού σας. Οι θεματικοί χώροι που ακολουθούν σε όλο το μήκος της Νέας Παραλίας, οι λεγόμενοι Κήποι, θα δώσουν την ευκαιρία στα παιδιά να παίξουν σε πολλούς παιδοτόπους αλλά και σε εσάς να χαλαρώσετε, άλλοτε σε κτιστά καθιστικά των κήπων κι άλλοτε κάτω από πέργολες με τριανταφυλλιές και λιμνούλες με χρυσόψαρα. Στα θεματικά της πάρκα θα βρείτε πίστες για σκέιτ και πατίνια αλλά και γήπεδα τένις και μπάσκετ. Σε όλο το μήκος της Παλιάς και Νέας παραλίας υπάρχει ποδηλατόδρομος. Από τις ιδιωτικές εταιρείες που υπάρχουν στην αρχή και το τέλος της παραλίας, μπορείτε να νοικιάσετε ποδήλατα, ατομικά ή οικογενειακά. Υπάρχουν αμαξίδια τεσσάρων τροχών με θέση για μωρά που δεν συμμετέχουν στο πεντάλ, παϊτόνια με άλογα, ακόμη και τρενάκι για αξέχαστες ξεκούραστες βόλτες. Περάστε μια αξέχαστη μέρα με την οικογένειά σας στα όμορφα πάρκα της Νέας Παραλίας! Σας προτείνουμε ένα μεσημεριανό πικ-νικ, να παίξετε με τα παιδιά παιχνίδια στο γκαζόν και στα πάρκα και να απολαύστε την υπέροχη θέα που μπορεί να φτάνει μέχρι και τον Όλυμπο!.

Διεύθυνση: Λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου, 54645 Θεσσαλονίκη

Στη βόρεια πλευρά του νοσοκομείου του Αγίου Δημητρίου, σε απόσταση αναπνοής από την επιβλητική εκκλησία του Αποστόλου Παύλου, συναντάμε μια πράσινη όαση με πεύκα και ασυνήθιστες πέτρινες κατασκευές. Αυτή η φανταστική αρχιτεκτονική που θυμίζει Γκαουντί, επικεντρώνεται γύρω από ένα περίτεχνο σιντριβάνι που περιβάλλεται από μια σήραγγα που δεν οδηγεί πουθενά. Οι «κήποι του Πασά» που αποτελούσε κήπο του Νοσοκομείου, είναι ένα περιφραγμένο καταπράσινο πάρκο που δημιουργήθηκε το 1904 σε μια έκταση περίπου 2.000 τ.μ., με έντονη κλίση και θέα προς την πόλη. Σώζονται: ένα σιντριβάνι και γύρω από αυτό μια σήραγγα, μια στέρνα για τη συγκέντρωση του νερού, μια χαμηλή πύλη που οδηγεί σε ένα υπόγειο χώρο και ένα υπερυψωμένο καθιστικό. Όλα τα κτίσματα είναι μικρού μεγέθους με δρομάκια και κλίμακες σε διαφορετικά επίπεδα. Το όνομα του κήπου υποδεικνύει την ευχάριστη αίσθηση που δίνει η θέση του κήπου στον επισκέπτη, με γωνιές για αναψυχή για τα παιδιά και παγκάκια για να θαυμάσει τις απόψεις της πόλης και στο βάθος τον Θερμαϊκό.

Άγιος Παύλος, 54634 Θεσσαλονίκη

Είσοδος Ελεύθερη

Οι "Ομπρέλες", ένα εμβληματικό εικαστικό έργο του σπουδαίου γλύπτη Γιώργου Ζογγολόπουλου, είναι από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Θεσσαλονίκης. Εντοπίζονται σε κεντρικότατο σημείο κατά μήκος της Νέας Παραλίας (στο ύψος του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, πλησίον του ξενοδοχείου Μακεδονία Παλλάς) σε εκτεινόμενη προς τη θάλασσα εξέδρα και γοητεύουν τους περαστικούς με την επιβλητικότητα και το μέγεθός τους. Έχουν ύψος 13 μ. και δίνουν την εντύπωση πως θα αγγίξουν τον ουρανό. "Η ομπρέλα σαν αντικείμενο προστατευτικό είναι οικείο σε όλο τον κόσμο. Όλοι βρίσκουμε προστασία και θαλπωρή κάτω από τον ανάλαφρο θόλο της, καταιγίδες, άγριος ήλιος, τρυφερές συναντήσεις... Θα μπορούσαμε να τις θεωρήσουμε σαν αντικείμενο κοινό στη χρήση του και φανταστικό στην τέχνη" είχε δηλώσει ο ίδιος ο Ζογγολόπουλος. Το πρώτο γλυπτό με το συγκεκριμένο θέμα είναι μια ομπρέλα που ελεύθερα αιωρείται στο χώρο και διαπερνάται από χαλύβδινες ευθείες. Εδώ ο ίδιος ο καλλιτέχνης συνόδευσε το γλυπτό με έναν ευδιάκριτο συμβολισμό μιας ομπρέλας απέναντι στον πυρηνικό όλεθρο, μια ειρωνεία απέναντι στην αντιπυραυλική προστασία που ευαγγελιζόταν η Δύση απέναντι στην απειλή από την ατομική βόμβα των αντιπάλων καθώς ένα τέτοιο όπλο τελικά δεν κάνει διακρίσεις και διαπερνά κάθε άμυνα, όπως οι ράβδοι διαπερνούν την πρώτη αυτή Ομπρέλα. Το γλυπτό που κοσμούσε την είσοδο της 45ης Biennale της Βενετίας, τοποθετήθηκε τελικά το 1997 στην παραλία της Θεσσαλονίκης στα πλαίσια της ανακήρυξης της πόλης ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Σήμερα οι “Ομπρέλες” της Θεσσαλονίκης, εικαστικό έργο αναφοράς για τη σύγχρονη τέχνη στην Ελλάδα, αποτελεί ένα από τα πλέον φωτογραφημένα γλυπτά παγκοσμίως.

Διεύθυνηση: Λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου 7, 54640 Θεσσαλονίκη

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μνημεία της Θεσσαλονίκης είναι η Θριαμβική Αψίδα του Γαλερίου (Καμάρα), που βρίσκεται βόρεια της οδού Εγνατία και σε μικρή απόσταση από την Ροτόντα. Η Καμάρα είναι κτίσμα της εποχής της Ρωμαϊκής "Τετραρχίας" (αρχές 4ου μ.Χ. αιώνα) και αποτελεί το ένα σκέλος (δυτικό) μίας στεγασμένης στοάς, που σχηματιζόταν από αψίδες και τόξα. Η θριαμβική αυτή αψίδα ήταν τοποθετημένη κάθετα στην αρχαία Εγνατία, που διέσχιζε την πόλη (από τη δύση στην ανατολή) και αποτελούσε μέρος του λεγόμενου Γαλεριανού συγκροτήματος (Ρωμαϊκά Ανάκτορα), που αναπτύσσονταν κύρια προς το νότο, στις σημερινές πλατείες Ναυαρίνου και Ιπποδρομίου. Η Αψίδα του Γαλερίου κατασκευάστηκε για να τιμηθεί ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας, όταν αυτός επέστρεψε νικητής στην πόλη (περί το 306 μ.Χ.) μετά από πολέμους του κατά των Περσών. Ανάλογες είναι και οι ανάγλυφες παραστάσεις που υπάρχουν στους δύο πεσσούς που σώθηκαν ως τις μέρες μας. Οι ανάγλυφες αυτές παραστάσεις, που δεν διακρίνονται για ιδιαίτερες καλλιτεχνικές αρετές, όπως άλλωστε όλα τα γλυπτά σε μάρμαρο έργα αυτής της περιόδου, είναι διατεταγμένες σε 4 σειρές, η μία πάνω από την άλλη. Η πάνω σειρά εικονίζει ιππομαχίες και τον αυτοκράτορα των Ρωμαίων Γαλέριο να μπαίνει έφιππος στην πόλη, ενώ πλήθη λαού τον υποδέχονταν έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης. Η κάτω σειρά έχει σαν κύριο θέμα μάχες μεταξύ Ρωμαίων και Περσών, ενώ στην τρίτη σειρά παριστάνονται ο Γαλέριος και ο Διοκλητιανός σε διάφορες τελετουργίες. Στην κάτω σειρά, μέσα σε "κογχυλοειδή πλαίσια", παριστάνονται Νίκες που κρατούν τρόπαια. Οι σειρές των αναγλύφων διαχωρίζονται μεταξύ τους από πλοχμούς κλαδιών, γιρλάντες και λουλούδια, ενώ στο πάνω μέρος υπάρχει γείσο με διακοσμητικά ανθέμια. Κατά βάσιμη άποψη και σύμφωνα με στοιχεία αρχαιολογικών ανασκαφών, η Καμάρα συνδεόταν λειτουργικά με τη Ροτόντα και -με κάποιο τρόπο- και με τα Ρωμαϊκά Ανάκτορα που βρίσκονταν προς το νότο. Εκτός από την Αψίδα του Γαλερίου, υπήρχε στη Θεσσαλονίκη και άλλη θριαμβική Αψίδα στην περιοχή της σημερινής πλατείας Δημοκρατίας (Βαρδαρίου) και αυτή κάθετα τοποθετημένη στην οδό Εγνατία, κοντά στην πύλη του Αξιού ("Χρυσή Πύλη" των Βυζαντινών). Η αψίδα εκείνη, που δεν σώζεται σήμερα, στήθηκε από τους Θεσσαλονικείς για να τιμηθούν οι νικητές της μάχης των Φιλίππων Αντώνιος και Οκτάβιος (42 π.Χ.).

Διεύθυνση: Εγνατία 144, 54622 Θεσσαλονίκη

Στην παραλία της Θεσσαλονίκης, δίπλα στον Λευκό Πύργο βρίσκεται το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Βασιλέα των Μακεδόνων. Αναπαριστάται ο Μέγας Αλέξανδρος να ιππεύει τον Βουκεφάλα, πολεμικό ίππο ο οποίος συνόδεψε για 20 χρόνια τον Μακεδόνα στρατηλάτη στις εκστρατείες του. Ανεγέρθηκε το 1973 με δαπάνες από ερανικές επιτροπές και εγκαινιάστηκε το 1974. Είναι έργο του γλύπτη Ευάγγελου Μουστάκα. Το μπρούντζινο άγαλμα χυτεύτηκε στα χυτήρια "Ρέντζο Μικελούτσι" στην Πιστόια της Ιταλίας. Το ύψος του αγάλματος είναι 6 μέτρα και έχει βάρος 4 τόνους. Το συνολικό ύψος μαζί με το βάθρο ανέρχεται στα 11 μέτρα και αποτελεί το μεγαλύτερο άγαλμα στην Ελλάδα. Επίσης στη δυτική πλευρά του μνημειακού συγκροτήματος υπάρχει τοιχίο με μπρούντζινη ανάγλυφη αναπαράσταση της Μάχης της Ισσού, κατά την οποία ο Μέγας Αλέξανδρος έτρεψε σε φυγή από το πεδίο της μάχης τον Δαρείο τον Γ', Βασιλιά των Περσών. Η καλλιτεχνική απεικόνιση αποτελείται 45 μορφές με τον Μέγα Αλέξανδρο να ηγείται σαρισσοφόρων Μακεδόνων οπλιτών και τον Δαρείο Γ' των περσικών στρατευμάτων. Στο συγκρότημα υπάρχουν επίσης δύο συστοιχίες από ασπίδες και σάρισες. Η συστοιχία στα δυτικά αποτελείται από 5 ασπίδες και σάρισες ενώ αυτή που βρίσκεται στα βόρεια από 3 ασπίδες και σάρισες. Οι συστοιχίες ασπίδων με σάρισες συμβολίζουν τους απλούς Μακεδόνες στρατιώτες που πήραν μέρος στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οι συνολικές διαστάσεις του συγκροτήματος είναι 23 x 30 μέτρα.

Διεύθυνση: Μεγάλου Αλεξάνδρου, 54621 Θεσσαλονίκη

Η Θεσσαλονίκη, όπως προκύπτει από ιστορικές μαρτυρίες, περιτειχίστηκε αμέσως μετά την ίδρυσή της από το βασιλιά της Μακεδονίας Κάσσανδρο, το 315 π.Χ. Ο βασιλιάς Αντίγονος διάλεξε τη Θεσσαλονίκη ως τον πιο ασφαλή τόπο για να αντιμετωπίσει τον επιδρομέα βασιλιά της Ηπείρου Πύρρο (285 π.Χ.). Αργότερα, το 279 π.Χ., έξω από τα τείχη της πόλης συντρίφτηκε φοβερή επίθεση Κελτών επιδρομέων. Μάλιστα, στη μάχη αυτή, σκοτώθηκε και ο βασιλιάς της Μακεδονίας Πτολεμαίος ο Κεραυνός, υπερασπιζόμενος τη Θεσσαλονίκη. Τα τείχη έσωσαν τη Θεσσαλονίκη τον 1ο π.Χ. αιώνα, όταν βάρβαρα Θρακικά φύλα πολιόρκησαν την πόλη, σύμφωνα με μαρτυρίες του Ρωμαίου ρήτορα Κικέρωνα, που το 58 π.Χ. βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη εξόριστος από τη Ρώμη. Για να αντιμετωπισθεί ο κίνδυνος εκείνος, αναγκάσθηκαν οι Θεσσαλονικείς να κατασκευάσουν γρήγορα διάφορα οχυρωματικά έργα στην Ακρόπολη της σημερινής Άνω Πόλης και να επισκευάσουν σε πολλά τμήματα τα τείχη. Τα ασφαλή τείχη της πόλης έκαναν επίσης τους οπαδούς του Πομπήιου και άλλους συγκλητικούς, στην εποχή του εμφύλιου πολέμου των Ρωμαίων (49-48 π.Χ.), να καταφύγουν για προστασία στην πόλη που ήταν φύσει και τέχνη οχυρή. Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο δεν έγιναν σοβαρά έργα στα τείχη της πόλης παρά μόνο συμπληρώσεις και συντηρήσεις των τειχών της Ελληνιστικής περιόδου. Ίσως μόνο γύρω στη Χρυσή Πύλη (σημερινή πλατεία Δημοκρατίας) να ανασκευάσθηκε το τείχος, καθώς το 42 π.Χ. τοποθετήθηκε εκεί τιμητική αψίδα για την υποδοχή των νικητών της μάχης των Φιλίππων Αντωνίου και Οκταβίου. Παρόμοιες επεμβάσεις έγιναν, στον ίδιο χώρο, τον 1ο μ.Χ. αιώνα, ενώ στα ανατολικά τείχη, στην περιοχή Κάμπος (Campos), πιστεύεται πως ο καίσαρας Γαλέριος διεύρυνε τον περιτειχισμένο χώρο της πόλης, για να δημιουργήσει το μεγάλο κτιριακό συγκρότημα των ανακτόρων του (αρχές 4ου μ.Χ. αιώνα). Οι οχυρώσεις της Θεσσαλονίκης συμπληρώθηκαν αργότερα με σοβαρά έργα, κυρίως στο παραθαλάσσιο τμήμα, την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου, όταν αυτός έκανε την πόλη βάση πολεμική κατά του γαμπρού του Λικιννίου (324 μ.Χ.). Τον ίδιο αιώνα επισκευάστηκαν τα τείχη της Θεσσαλονίκης με εντολή του αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη, για να αντιμετωπισθούν οι κίνδυνοι από τις συχνές επιδρομές των βαρβάρων. Τα κυριότερα όμως οχυρωματικά έργα στη Θεσσαλονίκη έγιναν επί αυτοκράτορα Μ. Θεοδοσίου (379-395 μ.Χ.). Για μία ακόμη φορά τότε, η Θεσσαλονίκη έγινε προσωρινή έδρα του αυτοκράτορα, γιατί προσφερόταν γεωγραφικά και επιχειρησιακά στον πόλεμο κατά των επιδρομέων Γότθων. Επιγραφή που σώζεται στα ανατολικά τείχη αναφέρεται στη δραστηριότητα αυτή του Θεοδοσίου, ο οποίος ανάθεσε όλο το έργο στον ειδικό για οχυρώσεις πόλεων Πέρση Ορμίσδα: "....τείχεσιν αρρήκτοις Ορμίσδας εξετέλεσε την δε πόλι(ν)...." Αξιόλογες εργασίες στα τείχη της Θεσσαλονίκης έγιναν και επί βυζαντινών αυτοκρατόρων Ζήνωνα (474-491), Αναστασίου Α΄ (491-518) και Λέοντα του Σοφού (886-912). Μετά την άλωση της πόλης από τους Σαρακηνούς Άραβες, το 904, που μπήκαν στη Θεσσαλονίκη από τα χαμηλά παραθαλάσσια τέιχη της, επί Ρωμανού Λεκαπηνού (919-945), υψώθηκαν τα τείχη της θάλασσας και η πόλη έγινε πιο ασφαλής. Όταν ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ Βουλγαροκτόνος (976-1025) έκανε τη Θεσσαλονίκη βάση στους πολέμους του κατά των Βουλγάρων, πραγματοποίησε πολλές συμπληρώσεις και επισκευές στα τείχη της πόλης. Ένα όμως τμήμα των ανατολικών τειχών, συνέχιζε να μένει σχετικά αδύναμο, παρόλο ότι στο σημείο αυτό χτυπούσαν οι επιδρομείς που έφταναν από τη θάλασσα. Αυτή την αδυναμία εκμεταλλεύτηκαν οι Νορμανδοί, για να μπουν στη Θεσσαλονίκη το 1185. Γύρω στα 1230-1232 έγιναν νέες εργασίες στα βόρεια τείχη, στην Ακρόπολη. Τότε κτίζεται ο γνωστός πύργος του όπου υπάρχει η επιγραφή: "Σθέν(ε)ι Μανουήλ του κρατίστου δεσπότου Ήγειρε τόνδε πύργον (αυ). (σύν) τω τειχίω Γεώργιος δουξ απόκαυκος εκ βάθρων Σθέν(ει) Μανουήλ του κρατίστου (δεσπότου)". Αργότερα, το 14ο αιώνα, καθώς η πόλη απειλείται από τους Καταλανούς, τους Σέρβους και τους Τούρκους, συμπληρώνονται τα παραθαλάσσια τείχη από το στρατιωτικό "λογοθέτη" της πόλης Υαλέο (1316), ενώ η λαϊκή κυβέρνηση των Ζηλωτών (1342-1349) φρόντισε και αυτή για την οχύρωση της πόλης. Με την πτώση των Ζηλωτών, έρχεται στη Θεσσαλονίκη η αυτοκράτειρα Άννα Παλαιολογίνα, που επιμελείται την κατασκευή νέων οχυρωματικών έργων στα ανατολικά τείχη ανοίγοντας και δύο νέες πύλες προς την Ακρόπολη. Στην πύλη που βρίσκεται κοντά στον πύργο του Τριγωνίου (ή της Αλύσεως) υπάρχει η επιγραφή: "Ανηγέρθη η παρούσα πύλη ορισμώ της κραταιάς και αγίας ημών κυρίας και δεσποίνης κυράς Άννης της Παλαιολογίνης υπηρετήσαντος καστροφύλακος Ιωάννου Χαμαετού... τω ςωξγ ινδικτιώνος Θ." (=1355). Κατά την περίοδο της Βενετοκρατίας στην πόλη (1423-1430), έγιναν προσπάθειες για να ενισχυθεί η άμυνα της Θεσσαλονίκης με την εκτέλεση νέων έργων στα τείχη, καθώς οι Τούρκοι στένευαν τον αποκλεισμό της πόλης. Στην εποχή αυτή, κατά μία άποψη, ανάγονται οι δύο πύργοι που σώζονται στην πόλη σήμερα, ο Λευκός Πύργος κοντά στη θάλασσα και ο πύργος του Τριγωνίου στην Άνω Πόλη. Παρόμοιοι πύργοι, πιο μικροί σε μέγεθος, υπήρχαν κατά τη βυζαντινή περίοδο σε όλη την περίμετρο των τειχών. Οι πύργοι αυτοί, που ονομάζονταν πρόβολοι, με σχήμα κάτοψης τετράγωνο, πολύγωνο, κυκλικό ή ημικυκλικό, έφταναν τους 70 όταν υπήρχαν όλα τα τείχη της πόλης. ] Τα τείχη της Θεσσαλονίκης σχημάτιζαν ένα τετράπλευρο με δύο κάθετες προς τη θάλασσα πλευρές (ανατολικό και δυτικό τείχος) και δύο παράλληλες (παραθαλάσσιο τείχος και τείχος της Ακρόπολης, στο λόφο). Είχαν ύψος, κατά μέσο όρο, 10-12 μ. και ανάπτυγμα 8 περίπου χιλιόμετρα. Στο μεγαλύτερο μέρος τους υπήρχε, προς τα έξω, ένα άλλο τείχος, το έξω τείχος, ή έξω διατείχισμα, ή περίτειχον ή προτείχισμα, όπως το ονόμαζαν οι βυζαντινοί. Τα δύο τείχη είχαν σκοπό να δημιουργούν γραμμές άμυνας κατά των επιδρομέων, ενώ έξω από αυτά, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, υπήρχε μία τάφρος που γέμιζε με θαλασσινό νερό και είχε ξύλινες γέφυρες που καταστρέφονταν κατά τις εμπόλεμες περιόδους. Τα τείχη, με φάρδος 10 περίπου πήχεις (4,60 μ.), είναι κατασκευασμένα με πέτρες και τούβλα -"ζωνάρια"- κάθε 2-3 μ., που πολλές φορές γίνονται και τόξα. Κοντά στις πύλες η κατασκευή των τειχών ήταν πιο επιμελημένη και χρησιμοποιούνταν πέτρινα και μαρμάρινα αγκωνάρια ή οπτοπλινθοδομές. Ακόμα, σε πολλά σημεία εντοιχίζονταν σπασμένα αγάλματα και αρχιτεκτονικά μέλη από ελληνικά κτίσματα, βωμούς και επιτύμβιες στήλες. Γνωστές πύλες των τειχών της Θεσσαλονίκης ήταν: η πύλη της Ρώμης (κοντά στο Λευκό Πύργο), η Κασσανδρεωτική πύλη (στη σημερινή πλατεία Συντριβανίου), η Ληταία πύλη (στο δυτικό άκρο της οδού Αγίου Δημητρίου), η Ψευδόχρυση ή Νέα Χρυσή πύλη (στο ανατολικό άκρο της οδού Αγίου Δημητρίου), η Χρυσή πύλη (στη σημερινή πλατεία Δημοκρατίας ή Βαρδαρίου), η πύλη του Γιαλού (κοντά στη θάλασσα). Ακόμα γνωστή πύλη ήταν και αυτή της Άννας Παλαιολογίνας, που σώζεται και σήμερα στην Άνω Πόλη, κοντά στον πύργο του Τριγωνίου. Πάνω στην Ακρόπολη, όπου στρατοπέδευε η φρουρά της πόλης, υπήρχαν 14 μικρές πύλες που λέγονταν παραπύλια ή παραπόρτια και χρησίμευαν για στρατιωτικούς -κύρια- λόγους. Παρόμοιες μικρές πύλες υπήρχαν και στο παραθαλάσσιο τείχος. Μέχρι το 1869 η Θεσσαλονίκη περιβαλλόταν από τα βυζαντινά της τείχη. Αμέσως μετά ένα μεγάλο τμήμα των τειχών κατεδαφίστηκε από τους Τούρκους στην προσπάθειά τους να εξωραΐσουν την πόλη

Διεύθυνση: Χαράλαμπου Μούσχου, 54634 Θεσσαλονίκη

Μια από τις πιο γνωστές συνοικίες στην Άνω Πόλη είναι το Τσινάρι, που οφείλει την ονομασία του στον πλάτανο (στα τουρκικά τσιναρ σημαίνει πλάτανος) που παλιά υπήρχε στην περιοχή, αλλά και από το ομώνυμο καφενείο – ουζερί που λειτουργεί από το 1885. Εκεί βρίσκεται η πιο παλιά δημόσια κρήνη της Θεσσαλονίκης η οποία παρουσιάζει τα τυπικά χαρακτηριστικά των κρηνών που συνεχίζουν τη Βυζαντινή παράδοση. Πίσω από την πρόσοψη της κρήνης υπάρχει κανονική δεξαμενή με χωρητικότητα περίπου 9 κυβικά. Το νερό ερχόταν εδώ από το υδραγωγείο στον Χορτιάτη. Τα γραφικά καλντερίμια της Άνω Πόλης και οι χαμηλές κατοικίες με στοιχεία από τη μακεδονική αρχιτεκτονική μας μεταφέρουν σε μια άλλη ρομαντική εποχή, μακριά από το πολύβουο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ενώ στολίδι της περιοχής που οπωσδήποτε αξίζει να επισκεφτείτε, είναι ο Βυζαντινός Ναός της Αγίας Αικατερίνης, που συγκαταλέγεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco.

Διεύθυνση: Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, 54633 Θεσσαλονίκη